Kreek Daey Ouwens Poems

Een jonge moeder met donker haar staat

Een jonge moeder met donker haar staat
bij het fornuis. Een korte, met de hand
genaaide schort, gekruiste banden over
haar rug. De tint van zeep. Het licht
is aangenaam, het soort licht dat geen
pijn doet aan je ogen. Tegen de muur ach-
ter de tafel staat een lage bank, en er
is zo weinig ruimte dat de kinderen naar
hun plaats moeten klimmen. Aan de andere
kant staan de stoelen van de volwassenen,
in een rechte lijn, alsof ze vol overgave
spelen dat ze soldaat zijn, of kapitein.

De vader heeft een tas, die hij vastmaakt
aan de stang van zijn fiets. Elke ochtend
gaat hij om acht uur door de fabriekspoort,
en 's avonds weer terug naar huis. Op zon-
dag haalt hij uit de tas een pen met vier
kleuren en een stapel papier. Dan maakt
hij de roosters voor de continudiensten.
Het is niet gemakkelijk de vader in de
ogen te kijken.... more »

A young mother, dark haired

A little girl, Bee learns a new language
at school. Words she did
not know existed, are much softer
than the dialect of her birthplace.
‘Violin. Shadow. Echo.' She discovers
a barrel of secrets. Not just the name,
but also the appearance of things
changes. ‘Mother' becomes a
big lady. Words touch on a
deep longing in herself about which,
she might already know, there's little is to be
done. A daydreaming, an inexplicable
stiring, a language which
takes the breath away. Snow twinkles, a river is
silent, a waterfall crashes down,
lightning strikes. Bee takes the books
home and reads them at the kitchen table.
In the same space her brothers
and sisters play. There is a zinc tub
where her mother is doing the washing. Slosh.
The slop of a mop. When Bee
reads out the words her voice
changes. She picks up the book and goes
outside with it. Leaving the others with
strange impressions. She knows it.

The snow-covered grass twinkles in
the sunlight. A gossamer fine feather
sticks with its point into the frozen ground. Bee pulls it
out. Its point breaks off. With the stump
she draws lines in the snow. The lines interrelate,
as if automatically, become
letters. She bends so often, so deep
as to get dizzy. The feather in her hands
seems to come to life, a small bird, the
lone witness of silent letters.
Silence. That is silence. Covered
with snow and ice.... more »

HUWELIJK

Haar hoofd is haar te klein geworden,
maar de televisie vindt ze fantastisch!
De paus is fantastisch! Hij kust de grond,
zacht als een mot. Elke week stuurt ze hem
een brief: ‘Paus, Rome.'

Hij heeft het oude gezicht van een jongetje,
en hij droomt van de liefde. Elke ochtend
vult hij de kruiswoordpuzzle in uit de krant,
en daarna dwingt hij zichzelf tot de orde van
de dag.

Samen hebben ze een klein katje dat een oog
is kwijtgeraakt door een steentje uit een
katapult.... more »

Kreek Daey Ouwens Quotes

Comments about Kreek Daey Ouwens

There is no comment submitted by members.