• A SWIMMER IS A HORSEMAN

    Swimming is licentiously sleeping in sprawling water.
    is making love with each still operable pore
    is endlessly being free and inwardly triumphing.

    And swimming is touching solitude with fingers
    is with arms and legs telling ancient secrets
    to the always all-comprehending water.

    I have to admit that I'm crazy for water.
    For in water I breathe water, in water
    I am a creator who embraces his creation
    and in water you can never be wholly alone,
    and still remain lonesome.

    Swimming is being almost a little bit holy.... more »

  • Barbarian in my mouth

    Barbarian in my mouth,
    I proclaim the bleeding tinder of truth,
    not out of love, but out of nightly gravity,
    not the peace, but the sky-wide clarity, do I proclaim
    in the anchor-casting light of God.... more »

  • EEN ZWEMMER IS EEN RUITER

    Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
    is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
    is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.

    En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
    is met armen en benen aloude geheimen vertellen
    aan het altijd allesbegrijpende water.

    Ik moet bekennen dat ik gek ben van het water.
    Want in het water adem ik water, in het water
    word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
    en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
    en toch nog eenzaam blijven.

    Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.... more »

  • Georgia

    1

    the day swung open
    like an oyster shell
    I saw the white pearl... more »

  • GEORGIË

    1
    de dag ging open
    als een oesterschelp
    ik zag de witte parel
    van het licht
    en wat het licht ontbloot.

    de rode borst van het gebergte
    het wonder een vogel te zien
    en het geluk de vrede
    die ruig en breed is
    als een zomerwind
    te vergezellen
    met zichzelf.

    2
    ik heb de suiker
    uit de lucht van azië geproefd
    lijk uit het sap
    van een watermeloen.
    ik droeg mijn handen in elkaar
    tien vingers van de vrede
    door een tuin van niets dan zwijgen
    waar mannen groeien eukalieptus
    en vrouwen van laurier.
    ik voelde hoe mijn handen
    een meisje plukten uit een korenbloem
    vasjiliki het korenmeisje
    een naam in een blauwe bloem

    3
    O kleine vreugde van een wandelaar
    die graag verdwalen wil
    ver van zichzelf.
    de aarde maakte
    van de mens in mij
    een beeld dat leerde zwijgen.
    zij is het bruidskleed
    van de wereld
    met hier en daar
    het okselhaar van een gebogen boom.
    de wolken witte waterplanten
    en de mens een zenuwvis
    in de bronzen sneeuw
    van de kaukasus
    zwemt zichzelf verloren.

    4
    in de handen van de zee
    heb ik vergeten
    alles wat ik van de wereld
    niet vergeten kon
    de moordkleur van een oorlog
    het werktuig van de haat.
    de zwarte zee geen zwarte wonde
    maar stil lijk alle water
    een volmaakt gebaar
    dat de wereld versiert.
    en in de armen van de avond
    zong de wind een theeplukkerslied
    dat de dag smeekt om vreugde
    de aarde het heilige dier
    om een zwijgend geslacht
    en de mens het krachtig kind
    om zaad van vrede.... more »

  • MEMOIRES

    Hoe is het mogelijk?
    Oorspronkelijk had ik gehoopt
    onopgemerkt doorheen het huis te gaan,
    vermomd en overtollig als een mens
    tussen de huizen en hun mensen.

    En mijn verdriet te dragen alledaags
    tot het doorschijnend werd
    en draaglijk als daglicht.

    Ik dacht dat het voldoende was
    een nacht te snikken in een lang, dik bed
    en eens tot op het hartsbeen door te huilen.
    Maar neen.

    Ik ben gewoon te wenen in de eerste persoon
    en alleen.
    Ik doe dus maar alsof ik glimlach
    en met al mijn ledematen in mijn lichaam woon.

    Hoe is het mogelijk
    dat ik niet wist dat verdriet
    van de liefde effent het felle reliëf
    en dat het leven geen hoogtepunt is
    maar een stilstand.

    Toch is het jammer
    dat er geen sluiktaal bestaat,
    een gerie.ijke code,
    waarin ik heimelijk kan schrijven
    over het verschijnsel heimwee
    en doen alsof ik schrijf over de maan,
    ja, dikke boeken schrijf
    over het zogezegde maanlicht.

    Maar in werkelijkheid
    over het huis dat ik bewoonde
    en toch verlaten heb,
    met in mijn merg de warmte
    van nog zoveel toekomstig spijt.

    Mijn huid wordt er wit van
    en nog witter mijn huiver,
    wanneer ik in heldere spiegels lees
    de oude teksten over het oog.

    Het porselein geworden oog.

    Wanneer ik zie hoe duidelijk de sporen zijn
    die mijn schaduw achterlaat in mijn verleden.
    Mijn schaduw, mensen,
    die van eenzaamheid
    het lichaam van zijn drager
    niet meer behoudt, niet meer herkent.

    Een taal, zoals ik zei,
    waarmee ik schrijven kan
    over het hart en zijn termische traagheid.

    Over de liefde
    in het leegstaand huis van mijn geheugen.

    Over mijn leven,
    waarvan ik mij vaag de toekomst herinner.... more »

  • Memoirs

    How could it be?
    Originally I had hoped
    to go through the house unnoticed,
    disguised and redundant as a man... more »

  • My heels on the cool tiles of the waters

    My heels on the cool tiles of the waters
    and the moon obscured through my auricle,
    so I dare rest in the groove of glass hills
    where the night reflects me as a sigh,... more »

  • No one knows why I work slenderly on the horizon

    No one knows why I work slenderly on the horizon,
    why my word builds its nest in the grooves of light.
    All this is my silver-slicing secret.... more »

  • No. I don't speak, for I breathe in exultation.

    No. I don't speak, for I breathe in exultation.
    I don't draw near in the thrifty pelt of daylight,
    but I find far off in the iron eyes of the nights the ore.... more »

  • WAAROM IK ZILVER SMELT IN MIJN GEDICHTEN?

    Waarom ik zilver smelt in mijn gedichten?
    Waarom ik edel tover aan de wervels van de schoonheid?
    Zie, dit is de brekende sleutel.

    Ik draag de waarheid in mijn bloed als een volmaakte woede,
    de pijn betreed ik langs de wortel van de wonde,
    de goedheid is de gaafheid op mijn huid.

    En liggend in het wijde bed der rechters,
    ik speel met licht en duister als met jonge leeuwen,
    totdat de strelende vingers der weelde
    als vlinders in mij opengaan.

    Dan worden mijn spieren met zijde doorweven
    en mijn lippen met sluitende stilte beslagen,
    ik word op een plotseling schild geheven
    en door zwijgende slaven gedragen

    naar een lichtverspillend eiland in het duister.
    Daar ik sidder en voorspel de rust
    en ik rust er poreus en in luister.... more »

  • Why do I melt silver in my poems?

    Why do I melt silver in my poems?
    Why do I nobly conjure on the vertebrae of beauty?
    See, this is the breaking key.... more »