(10 December 1830 – 15 May 1886 / Amherst / Massachusetts)

અંજલીએ

પહોચાડવામાં ઉતાવળિયા સૌ
પછી દાકતર, દવાખાનું કે અંગત
ભૂલી એ ભાન કે છે એનો એ છે
છેલ્લો શ્વાસ પણ માણનાર
ધકેલી બેવને અલગ ફાટે
જે સ્વતઃ છેલ્લી ઘડી ય ન જાણે
રહેતું બેવની મનનું મનમાં
કેમ એમ થતું હશે.......
આખી જિંદગી હસતો એના ચહેરે
એ દર્દનું રૂપ પણ માનવું હતું મને
એની જિંદગી કે મારી સ્થિતિ
ન અમારા હાથમાં ય,
એ તો અંતે હતી
જીન્દગાની કોક 'રાગ' ની
કર્યા ભેગા એ અગ્નિ ફેરે
થયા છૂટે તે અગ્નિ ચિત્તે
સજાવી મુજ દુનિયા જેણે પડદા પાછળ
હતો દરિયો ભાર એ મોતી ઉપર
હતા આ હાથ કુસમ વેણીએ
રહ્યા હથેળી ફૂલ અંજલીએ

User Rating: 5 / 5 ( 0 votes ) 7

Comments (7)

great poem..... Great to read
The hands that opened the door and rescued shut it again throwing out the rescued...The door as sudden shut, and I, I, lost, was passing by, - Lost doubly, but by contrast most, Enlightening misery....a way to accept misery....only Emily can write
Soooooo good. Amazing one
Ha! Enlightened misery... Funny thought.
.......a door opens to another life then closes...amazing read..
See More