Παράξενο... (Μυστικός Κήπος,3)

Παράξενο, που θες το φως, όταν αχνά φωτίζει,
και που τον ήλιο τον ζητάς, σαν παίρνει να χιονίζει...
Κι εκείνη πως την αγαπάς, να φύγει σαν αφήνεις,
να νιώθεις, ολοκάθαρα, και να το καταπίνεις…
Δεν είναι λάθος, τελικά, να φύγει που αφήνεις;

Παράξενο να ξέρεις πιο ψηλά πως είσαι μόνο,
όταν πεσμένος πολεμάς, τον πόνο και το χρόνο…
Και πως τον δρόμο τον μισείς, σαν χάνεται το σπίτι,
γυρίζοντας, με το μυαλό, θολό απ' τα γκραφίτι…
Δεν είναι λάθος, π' άφησες, να φύγει σα σπουργίτι;

Παράξενο που σαν κοιτάς, τον πάτο απ' το ποτήρι
ελπίζεις να βρεις όνειρο, τη λύπης θυμιατήρι…
Και που δε βάνεις στο μυαλό, τα όνειρα πως φτάνουν,
αργά, και πως γοργά πετούν, προτού πληγές να γιάνουν…
Είν' εύκολο, τις θύμησες, να στείλεις να πεθάνουν;

Παράξενο που σαν σφαλάς, τα μάτια, τηνε βλέπεις,
και που γιατί συμβαίν' αυτό, να σε κεντά επιτρέπεις…
Ίσως μια μέρα, τελικά, μπορέσεις να το νοιώσεις,
πως όλα όσα ακουμπάς, μπορείς να τα σκοτώσεις…
Τυχαίο είναι, άραγες, κραυγή που θες να υψώσεις;

Παράξενο που σαν κοιτάς, τη νύχτα το ταβάνι,
η ίδια αίσθηση κενού, είν' της καρδιάς δρεπάνι…
Και που δε βάνεις στο μυαλό, πως έρχετ' η αγάπη,
στα μουλωχτά, και πως γοργά, τραβιέται σα ζουλάπι…
Θαρρείς ότι κατάλαβες, το τι σημαίν' αγάπη;

Παράξενο που θα τη δεις, στον ύπνο σου κλαμένη,
και που θα πάει η νυχτιά, στο θρήνο βουτηγμένη…
Ίσως μια μέρα, τελικά, πάψεις να ζεις με δόσεις,
και σε ορθάνοιχτ' αγκαλιά, για πάντα την κλειδώσεις…
Δεν θες, στ' αλήθεια, έρωτα, αγέραστο να νιώσεις;

by Konstantinos Arvanitis

Comments (1)

excellent work on rhyming scheme. awesome! ! !