Ang Magsasaka

Sa maghapong singkad ikaw’y nasa-linang
Sulong mo’y ararong batak ng kalabaw.
Di mo pinapansin ang lamig at ginaw,
Ang basal ng lupa’y mabungkal mo lamang.

Iyong isinabog ang binhi sa lupa
Na ikalulunas ng iyong dalita;
Tag-ani’y dumating sa dili-kawasa
Lahat ng hirap mo’y nabihis ng tuwa.

Anupa’t ang bawat butil
Ng bigas na naging kanin
Sa isip at diwa nami’y
May aral na itinanim.

Iya’y tunay na larawan
Ng lahat mong kapaguran
Bawat butil na masayang
Ay pintig ng iyong buhay.

Kaya nga’t sa aming puso’t dilidili,
Nakintal ang isang ginintuang sabi;
Sa lahat at bawat bayaning lalaki
Ikaw, magsasaka, ang lalong bayani.

by Julian Cruz Balmaceda

Other poems of BALMACEDA (1)

Comments (21)

He sleeps the fatest that he wept before. Marvelous conceptualization and so is the whole poem. Thanks for sharing it here.
Total surrender of soul to the god seems to be the theme the poem carries and it is marvelously expressed.
Lovely poem indeed. Please correct mo to me (line 5) . I have also seen this poem punctuated differently- do we have an editio princeps?
Line 5: mo should be me.
Great job about comfort.
See More