Kimsesizler 2.

Poem By Liāna Langa

Hışırdar soğuk bir gecenin dondurduğu yapraklar parmaklarımın arasında. Ekin kargası bir adım daha yaklaşır
çamur rengine boyanmış haça. Ucuz granıtten yontulmuş levhaya atılan beyaz, yuvarlak taş
senin yankını uyandırır. Burada işler, çarşı pazarda, aşk heyecanında, siyasette olduğundan daha hızlı gerçekleşiyor.
Senin yankın som balıklarının paslı sırtlarıyla sürtüşerek yumurtlama sesine benziyor, sadece
daha işitilebilir. Fakat bir erkek güvercin gagasını öteki erkek güvercinin yüreğine batırmakta.
Mezar bakıcısı Valliya hem votka, hem yaprak yığınları altındaki olağan benzeri yaşam kokar.
Parayı morarmış elleriyle alır, sararmış tebeşir gibi dudaklarıyla alıyormuş gibi.
Gökte bulutlar ucuz bir otelin sentetik yastıkları gibi keçeleşir.
Şapelin asma kilidi varlıklı bir adamın kesesi gibi tıngırdar Baltık rüzgârında,
Simit deliklerinden haz duymanın vakti, yaprak kopikleri uçuşur delirmişçesine haçların çevresinde.
Bir kürek sapı, bir avuç kum ve bir hıçkırıkla yerlerin gösterildiği yeraltı dünyasında
zaman kazmaktadır kemiklerin kemiklerini ve fırlatır bize bir zaman öperek meleklere kurban verdiklerimizi.
Bir mazı ağacının siyah mumunun dibinde onlar taşlaşmıştır şimdi.
Güçleri yok yas tutmaya, tetik. Hiçlık elle tutulurcasına yakın.
Adımı sana anımsatmaya çalıştığımda ağzım tuzlu çakıllarla dolu.

Comments about Kimsesizler 2.

There is no comment submitted by members.


Rating Card

5 out of 5
0 total ratings

Other poems of LANGA

The Ones Who Don't Belong 1.

I wake suddenly from deep sleep.
In the forest's undergrowth my shadow roams.
Hundred-thousand-year greedy muzzles suck
moisture clinging to a vessel of mist.

The Ones Who Don't Belong 2.

Leaves frost-bitten by a harsh night rustle between my fingers.
A rook siddles closer
to a cross painted mud-colour. A white pebble thrown against
the cheap granite slab summons an echo

The Ones Who Don't Belong 3.

You say to me - summer? Stop! Too much of glowing flesh, glassy
grey light on eyelids, the odour of decaying melons. Maybe
a movie, ditam, ditam? Dipetti, dipetti, perhaps to the Antarctic?
Don't be angry. Escape heals, but only for a space of time, just until

The Ones Who Don't Belong 4.

Come, life's winter! In a corner of a window ledge a titmouse
pecks at a bit of bacon
whiter than the city's snow. Lemon yellow sunbeam bagpipes
tangle in tree branches sounding funeral marches. Racing clouds

The Ones Who Don't Belong 5.

A roadside garden queen boards the train Aizkraukle - Riga.
She's wearing rubber boots, a grey moustache
above a chapped mouth.

The Ones Who Don't Belong 6.

Farewell, homo mediocris! We dream and sleep still among roe
subtly rose. So slow their movement, so sticky. As if someone
will come shortly to glue our transparent flesh together.
We can do it ourselves! Just the water doesn't permit it,

Pablo Neruda

If You Forget Me