MUSEAAL

Poem By Roland Jooris

Voor J.H.
Nergens een plek
voor de rusteloze. De kunst
komt nooit meer thuis, haar schuilplaats
kent geen tijd

Voor elke hinderlaag
een hink-stap-sprong, een
waagstuk in het durvend
donker

Hoeveel klanken glijden
uit, hoeveel stoornissen suizen
nog na: we strelen schrille
snaren

Een scheur heeft schoonheid
in het doek gekerfd, op straat
ligt als verstomd een colablikje
tot sculptuur geschopt, het Niets
vraagt om een sokkel

We kwelen dissonanten
in de bomen nu het later
wordt en aan het avondmeer
de waanzin van de maan
zich weer in ons
weerspiegelt

Comments about MUSEAAL

There is no comment submitted by members.


Rating Card

5 out of 5
0 total ratings

Other poems of JOORIS

Density

Mist. Say
nothing now.
Much is withheld.
Little is much.

In memoriam André du Bouchet

The sheet of paper
tears
the plane from its
window, the sky chalks white,

Rough

Poetry
is becoming that
gets stuck in the
rough, cracked

Drawing

Can one draw a scratch of thought into the shaft
of a line that after long perusal suddenly head-on
finds its own depth?

Self-portrait

What resides
intact in him
is no purity

Village

a village is a circle
drawn by hand
around a church;

Edgar Allan Poe

Annabel Lee